Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

Εισήγηση προς την Εκτελεστική Επιτροπή του Δήμου Βόλου για το Σχέδιο Κανονιστικής Απόφασης για κοινόχρηστους χώρους κ τραπεζοκαθίσματα

Κύριε Δήμαρχε, κ.κ. Αντιδήμαρχοι,

λαμβάνοντας υπόψη :

  1. Την  Εισήγηση της Ομάδας Εργασίας για την επεξεργασία νέας κανονιστικής απόφασης για την τοποθέτηση τραπεζοκαθισμάτων σε κοινόχρηστους χώρους
  2. Την υπ’ αρ. 21/2011 απόφαση της Δημοτικής Κοινότητας Αγρίας
  3. Την υπ’ αρ. 5/2011 απόφαση της Δημοτικής Κοινότητας Ν. Αγχιάλου
  4. Την υπ’ αρ. 261/2008 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Βόλου
  5. Την υπ’ αρ. 229/2009 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Ν. Ιωνίας
  6. Την υπ’ αρ. 71/1999 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Αγριάς Αγριάς
  7. Την υπ’ αρ. 25/2003 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Αρτέμιδας
  8. Την υπ’ αρ. 165/2003 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Αισωνίας
  9. Την υπ’ αρ. 18/2009 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Πορταριάς
  10. Την υπ’ αρ. 6/2010 απόφαση του Τοπικού Συμβουλίου του Δ.Δ. Σέσκλου του Δήμου Αισωνίας
  11. Την υπ’ αρ. 15/2007 απόφαση της Κοινότητας Μακρινίτσας
  12. Την υπ’ αρ. 57/1996 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Ιωλκού
  13. Την υπ’ αρ. 27/2011 απόφαση της Οικονομικής Επιτροπής του Δήμου Βόλου
  14. Την υπ’ αρ. 196/10.2.2011 απόφαση του Δ.Σ. της Ο.Λ.Β. Α.Ε.
  15. Το αρ. 3 του  Ν. 1080/1980 «Μεταβολές της Νομοθεσίας περί Εσόδων ΟΤΑ κλπ»
  16. Το αρ. 79 του  3463/2006 Κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων
  17. Τα αρ. 19 και 11 του ΓΟΚ (Ν. 1577/1985)
  18. Το Ν. 2971/2001 (ΦΕΚ 285Α/19.12.2011)
  19. Tην ΚΥΑ 1038460/2439/Β0010/15.4.2009
  20.  Τα αποτελέσματα των συσκέψεων με τους Τοπικούς Αντιδημάρχους

εισηγούμαι τα εξής :

1.         Είναι γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια τείνει να προσλάβει εκρηκτικές διαστάσεις η τοποθέτηση διαφόρων ειδών κατασκευών (νάιλον, τέντες, πέργκολες, πακτωμένες κατασκευές, συρόμενες πόρτες, πλέξι γκλας, ξύλινες περσίδες κ.α) σε κοινόχρηστους χώρους (πεζοδρόμια, δρόμους, πλατείες, παραλίες) για την εξυπηρέτηση καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος. Πολίτες και περιβαλλοντικές οργανώσεις προβάλλουν εύλογα, ότι η χρήση και απόλαυση εκ μέρους τους δημοσίων χώρων συμπιέζεται υπερβολικά, διατυπώνουν δε έντονα παράπονα και διαμαρτύρονται για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί.  Δεν είναι τυχαίο ότι τον τελευταίο καιρό πολλοί πολίτες έχουν ευαισθητοποιηθεί σε αυτό το θέμα, ενώ έχουν σχηματιστεί και κινήσεις πολιτών (π.χ. Μαχόμενοι Πολίτες για Ελεύθερους Πεζοδρόμους), Από την άλλη μεριά οι επιτηδευματίες διεκδικούν ολοένα και περισσότερους δημόσιους χώρους για την επέκταση των επιχειρήσεων τους, παραγνωρίζοντας τις αρνητικές συνέπειες τόσο για τους δημότες, όσο και για τους επισκέπτες της πόλης μας.
Είναι προφανές ότι παράλληλα με την προφανή αξία που έχουν οι κοινόχρηστοι χώροι για την ποιότητα ζωής, ιδίως σε επιβαρημένες οικιστικά περιοχές, αποτελούν και μια από τις σημαντικότερες πηγές εσόδων των ΟΤΑ, οι οποίοι είναι επιφορτισμένοι με τη διαχείρισή τους. Ο Αστικός Κώδικας (άρθρο 970) δίνει το δικαίωμα στην αρχή, στην κυριότητα της οποίας βρίσκεται το κοινόχρηστο πράγμα, να παραχωρήσει σε ιδιώτες δικαιώματα επ’ αυτού και να εισπράττει τέλη (άρθρο 3 του Ν. 1512/1985 και άρθρο 3 του Ν. 1080/1980) ή να συνάπτει με ιδιώτες συμβάσεις μίσθωσης του κοινόχρηστου πράγματος (Ν. 2009/1992). Οι άδειες παραχώρησης σχεδόν πάντοτε ταυτίζονται με άδειες ολικής ή μερικής κατοχής του κοινόχρηστου χώρου. Με αυτόν τον τρόπο, και έναντι σημαντικών χρηματικών ποσών, δίνονται άδειες σε εστιατόρια και καφετέριες για την ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων σε πεζοδρόμια και πλατείες, για την εγκατάσταση περιπτέρων ή την έκθεση εμπορευμάτων πάνω στα πεζοδρόμια. Θεωρητικά, η δραστηριότητα που θα αναπτύξουν οι ιδιώτες στον κοινόχρηστο χώρο, του οποίου την κατοχή εξασφάλισαν, πρέπει να εξυπηρετεί ή να μην αναιρεί την κοινή χρήση. Συχνά ο νομοθέτης τάσσει συγκεκριμένο ποσοστό του κοινόχρηστου πράγματος που μπορεί να παραχωρηθεί, αφήνοντας το υπόλοιπο ελεύθερο για την κοινή, ανεμπόδιστη χρήση (άρθρο 3 του Ν. 1080/1980 για τις πλατείες).

2.         Ο Συνήγορος του Πολίτη, ο οποίος έχει ασχοληθεί επισταμένως με το θέμα αυτό σε διάφορους Δήμους, αναφέρει χαρακτηριστικά[1] ότι «…..η  αναίρεση της κοινής χρήσης με την έκδοση αδειών παραχώρησης ή την αυθαίρετη κατάληψη των κοινόχρηστων χώρων από ιδιώτες, φαίνεται ότι η αδράνεια των ΟΤΑ οφείλεται σε συνειδητή πολιτική επιλογή, να προτάσσουν την οικονομική ανάπτυξη της περιφέρειάς τους, διευκολύνοντας τους επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται σε αυτήν. Έτσι, οι μεν ΟΤΑ εκδίδουν τις σχετικές άδειες χωρίς να τηρούν πάντοτε τις επιταγές της νομοθεσίας, οι δε επιχειρηματίες παραβιάζουν συχνά τους σχετικούς όρους, επεκτείνοντας την εμπορική τους δραστηριότητα. Η κατάσταση αυτή όμως υποβαθμίζει συνεχώς την ποιότητα ζωής των πολιτών, οι οποίοι δεν μπορούν να ασκήσουν το αυτονόητο και νόμιμο δικαίωμά τους να χρησιμοποιούν και να απολαμβάνουν τους κοινόχρηστους χώρους της περιοχής τους»  Για τους λόγους αυτούς η Ανεξάρτητη αυτή Αρχή  προτείνει ανάμεσα στα άλλα : «
Αυστηρότερη ρύθμιση των προϋποθέσεων χορήγησης αδειών παραχώρησης κοινόχρηστων χώρων και κατάληψής τους με τραπεζοκαθίσματα. Κυρίως, σε όλες τις περιπτώσεις παραχώρησης χρήσης (πλατείες, δρόμοι, πεζοδρόμια κ.λπ.), να ορίζεται το μέγιστο ποσοστό κοινόχρηστου χώρου που μπορεί να παραχωρηθεί σε ιδιώτες, ώστε να διατίθεται πάντοτε ικανό μέρος του για την κοινή χρήση από τους πολίτες.
    Επιβολή αυστηρών προστίμων σε εκείνους που παραβιάζουν τους όρους της άδειας παραχώρησης κοινόχρηστων χώρων και κυρώσεις, όπως ανάκληση της άδειας και μη χορήγησή της στο μέλλον, σε αυτούς που κατ’ εξακολούθηση παρανομούν ή οι παρανομίες τους έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα (π.χ. κατάληψη κοινόχρηστων χώρων με σταθερές κατασκευές).
   Συχνότερες περιπολίες της Δημοτικής Αστυνομίας στους κοινόχρηστους χώρους, ώστε να διαπιστώνονται οι παραβάσεις αλλά και να επιτυγχάνεται η επαρκής περιφρούρηση και η προστασία τους»
           
3.                  Ο Δήμος Βόλου ρύθμιζε τα θέματα των κοινοχρήστων χώρων με την υπ’ αρ. 261/2008 απόφαση του, όπως αυτή τροποποιούσε παλαιότερες σχετικές αποφάσεις. Η κανονιστική αυτή απόφαση του Δήμου Βόλου είναι αρκετά λεπτομερής, ενώ γίνεται προσπάθεια προσέγγισης του θέματος από την πλευρά του σεβασμού του κοινοχρήστου χώρου. Ωστόσο η παραβίαση της στις περισσότερες περιπτώσεις είναι συνεχής, διαρκής και έντονη, όπως εύκολα διαπιστώνει κάποιος από μια απλή βόλτα στο κέντρο της πόλης και της παραλίας. Οι υπόλοιποι Δήμοι είχαν εκδώσει κανονιστικές αποφάσεις, οι οποίες ωστόσο περιορίζονταν στα θέματα της καταβολής τελών χρήσης των κοινοχρήστων χώρων και μόνο, χωρίς να υπεισέρχονται σε ειδικότερους όρους και προϋποθέσεις κατάληψης κοινοχρήστων χώρων, με εξαίρεση το Δήμο Ιωλκού. Είναι προφανές ότι μετά τη μεταρρύθμιση του Ν. 3852/2010 Καλλικράτης, είναι αναγκαίο να εκδοθεί μια νέα κανονιστική απόφαση, τροποποιώντας τις ανωτέρω, προκειμένου να ρυθμίζει με ενιαίο τρόπο τα θέματα των κοινοχρήστων χώρων. Ωστόσο επισημαίνω ότι όσο νομικοτεχνικά άρτια και αν είναι μια κανονιστική απόφαση, οι κοινόχρηστοι χώροι δεν μπορούν να διασφαλιστούν χωρίς δύο βασικές προϋποθέσεις. Κατά πρώτον την ίδια την αυτοσυγκράτηση των ιδιοκτητών καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος, οι οποίοι πρέπει να διαφυλάξουν τα ποιοτικά στοιχεία των καταστημάτων τους και τους κανόνες του υγιούς ανταγωνισμού μεταξύ τους. Υπάρχουν καταστήματα σε κτίρια με όμορφες προσόψεις και ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά στοιχεία ή με εσωτερικούς χώρους ιδιαίτερα προσεγμένους και επιλέγουν να έχουν στους εξωτερικούς χώρους κατασκευές νάιλον. Από την άλλη υπάρχουν καταστήματα με εσωτερικούς χώρους λίγων τετραγωνικών μέτρων και με ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων στους εξωτερικούς σε πενταπλάσιο και εξαπλάσιο ποσοστό. Κατά δεύτερον η έκδοση της κανονιστικής αυτής απόφασης θα πρέπει να συνοδευτεί από την  απαιτούμενη αστυνόμευση για την τήρηση των διατάξεων αυτών. Για το λόγο αυτό το αναφερόμενο σχέδιο απόφασης περιέχει και στοιχεία (όπως π.χ. τις διαγραμμίσεις των εξωτερικών χώρων) που θα βοηθήσουν στην κατεύθυνση αυτή.

4.                  Στα πλαίσια αυτά συγκροτήθηκε μια Ομάδα Εργασίας, η οποία μετά από αλλεπάλληλες συζητήσεις αλλά και επισκέψεις στους παραλιακούς κυρίως χώρους του Καλλικράτειου Δήμου Βόλου, συνέταξε Εισήγηση  την οποία ήδη γνωρίζετε, από προηγούμενη συζήτηση αυτής στην Εκτελεστική Επιτροπή. Στην Ομάδα αυτή συμμετείχαν εθελοντικά ο Πρόεδρος του Συλλόγου κ. Τρ. Παπαγεωργίου, ο κ. Αλ. Θεοχαρόπουλος, ο κ. Δημ. Φιλιπιτζής καθώς και η κα Αικ. Ζηζη, αρχιτέκτων, υπάλληλος της Δ/σης Πολεοδομίας και η κα Ελένη Βλάχου υπάλληλος του Τμήματος Προσόδων.

5.                  α. Με το άρθρ. 24 του Συντάγματος ορίζεται ότι «1. ... 2. Η χωροταξική αναδιάρθρωση της Χώρας, η διαμόρφωση, η ανάπτυξη, η πολεοδόμηση και η επέκταση των πόλεων και των οικιστικών γενικά περιοχών υπάγεται στη ρυθμιστική αρμοδιότητα και τον έλεγχο του Κράτους με σκοπό να εξυπηρετείται η λειτουργικότητα και η ανάπτυξη των οικισμών και να εξασφαλίζονται οι καλύτεροι δυνατοί όροι διαβίωσης. Οι σχετικές τεχνικές επιλογές και σταθμίσεις γίνονται κατά τους κανόνες της επιστήμης». Με τη συνταγματική αυτή διάταξη απευθύνεται στο νομοθέτη, τυπικό ή κανονιστικό, η επιταγή να ρυθμίσει τη χωροταξική ανάπτυξη και πολεοδομική διαμόρφωση της Χώρας με βάση ορθολογικό σχεδιασμό υπαγορευόμενο από πολεοδομικά κριτήρια, σύμφωνα με την ιδιομορφία, τη φυσιογνωμία και τις ανάγκες κάθε περιοχής. Κριτήρια για τη χωροταξική αναδιάρθρωση και την πολεοδομική ανάπτυξη των πόλεων και των οικιστικών εν γένει περιοχών είναι η εξυπηρέτηση της λειτουργικότητας και της αναπτύξεως των οικισμών και η εξασφάλιση των καλύτερων δυνατών όρων διαβιώσεως των κατοίκων[2] . Ουσιώδες εξ άλλου στοιχείο του πολεοδομικού σχεδιασμού είναι ο καθορισμός των κοινόχρηστων χώρων οι οποίοι αναλόγως του ειδικότερου προορισμού τους εξυπηρετούν κατά κύριο λόγο την κυκλοφορία πεζών και οχημάτων και τις ανάγκες αναψυχής των κατοίκων και ασκούν σημαντική επίδραση στην εξασφάλιση της λειτουργικότητας των οικισμών και στη διαμόρφωση των όρων διαβιώσεως. Τούτου έπεται ότι διατάξεις με τις οποίες επιτρέπονται κατασκευές σε κοινόχρηστους χώρους ή πάνω από αυτούς, δεν είναι συμβατές προς την ανωτέρω συνταγματική επιταγή εφ’ όσον έχουν ως αποτέλεσμα να αναιρείται ή να δυσχεραίνεται ουσιωδώς η ελεύθερη χρήση και απόλαυση των χώρων αυτών.
β. Με το άρθρ. 19 του ΓΟΚ 1985 (Ν. 1577/1985, ΦΕΚ 210 Α΄), όπως η παρ. 1 αυτού συμπληρώθηκε με την παρ. 2 του άρθρ. 16 του Ν. 2831/2000 ορίζεται ότι «1. Στους κοινόχρηστους χώρους του οικισμού επιτρέπονται κατασκευές α) για τη διαμόρφωση του εδάφους, όπως κλίμακες, τοίχοι, διάδρομοι, κεκλιμένα επίπεδα, β) για τον εξοπλισμό τους, όπως στέγαστρα, αποχωρητήρια, περίπτερα, κιόσκια, τέντες, εγκαταστάσεις παιδοτόπων και άθλησης, πάγκοι, γ) για τον εξωραϊσμό τους, όπως συντριβάνια, ανθοδόχες, εγκαταστάσεις στήριξης φυτών και γενικά κατασκευές για την εξυπηρέτηση του προορισμού των χώρων αυτών. Στους κοινόχρηστους χώρους επιτρέπεται επίσης η εγκατάσταση μνημείων και η τοποθέτηση έργων τέχνης, καθώς και μικρών περιπτέρων για σταθμαρχεία ή πώληση καρτών και εισιτηρίων των αστικών συγκοινωνιών... Oλες οι παραπάνω κατασκευές και εγκαταστάσεις πραγματοποιούνται από τον οικείο δήμο ή κοινότητα ή ύστερα από άδεια του δημοτικού ή κοινοτικού συμβουλίου, από άλλους δημόσιους ή ιδιωτικούς φορείς ή νομικά πρόσωπα ή ιδιώτες ... Επίσης στους κοινόχρηστους χώρους επιτρέπονται τα δίκτυα υποδομής και οι εγκαταστάσεις κοινής ωφέλειας ... Επίσης στους κοινόχρηστους χώρους επιτρέπεται η εγκατάσταση σταθμών μέτρησης ατμοσφαιρικής ρύπανσης, θορύβου και μετεωρολογικών παραμέτρων με τον αναγκαίο εξοπλισμό από υπηρεσίες του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε., των Περιφερειών και των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων... Από τους ίδιους φορείς επιτρέπεται η εγκατάσταση των σταθμών αυτών χωρίς έκδοση οικοδομικής άδειας στους ακάλυπτους χώρους οικοπέδων ... 2. ... 3. Η ανέγερση προσωρινών λυόμενων κατασκευών για εκθέσεις, γιορτές και κάθε είδους εκδηλώσεις επιτρέπεται με άδεια του δημοτικού ή κοινοτικού συμβουλίου, στην οποία καθορίζεται και ο χρόνος παραμονής τους ...». Περαιτέρω, με το άρθρ. 11 του αυτού ΓΟΚ (άρθρο 246 παρ. 2 και 4 του Κώδικα Βασικής Πολεοδομικής Νομοθεσίας – ΚΒΠΝ που κυρώθηκε με το από 14/27.7.1998 π.δ/γμα ΦΕΚ 580 Δ΄) – ορίζεται ότι «1. ... 2. ... 3. Οι εξώστες δεν επιτρέπεται να προεξέχουν από το οριακό επίπεδο της οικοδομικής γραμμής (κατακόρυφο ή κεκλιμένο), όπως αυτό ορίζεται στο άρθρο 9 παρ. 6α και 6β, περισσότερο από ένα δέκατο του πλάτους του δρόμου ... 4. Εξώστες που κατασκευάζονται πάνω από κοινόχρηστους χώρους ... πρέπει να βρίσκονται σε ύψος τουλάχιστον 3μ. από κάθε σημείο της στάθμης του πεζοδρομίου ... 5. Εξώστες που κατασκευάζονται πάνω από κοινόχρηστους χώρους σε ύψος μικρότερο από 5μ. πρέπει να βρίσκονται τουλάχιστον 0,50 μ. μέσα από το άκρο του κρασπέδου του πεζοδρομίου σε οριζόντια προβολή. 6. ...» (άρθρ. 252 παρ. 2 και 5 ΚΒΠΝ).
             
γ.  Με το άρθρο 3 του ν. 1080/1980  ορίζονται, μεταξύ άλλων, τα εξής : «1. Επιτρέπεται η, υπέρ δήμου ή κοινότητος, επιβολή τέλους εις βάρος των χρησιμοποιούντων διαρκώς ή προσκαίρως πεζοδρόμια, οδούς, πλατείας και εν γένει κοινοχρήστους χώρους και το υπέδαφος αυτών [...]. 2. Τα τμήματα των κοινοχρήστων χώρων, των οποίων επιτρέπεται η παραχώρησις της χρήσεως, καθορίζονται δι` αποφάσεως του δημοτικού ή κοινοτικού συμβουλίου [...]. 3. α. Το κατά την παράγραφον 1 τέλος ορίζεται ετήσιον δι’αποφάσεως του δημοτικού ή κοινοτικού συμβουλίου κατά τετραγωνικόν μέτρον, ανεξαρτήτως χρόνου χρήσεως και αναλόγως της περιοχής [...]»

6.         Η πρόταση για την αναφερόμενη κανονιστική, προσπάθησε να λάβει υπόψη της, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και την μορφολογία του αστικού περιβάλλοντος των οικιστικών συγκροτημάτων, που αποτελούν τον ενιαίο Δήμο Βόλου, εστιάζοντας καθαρά μόνο στο θέμα της κατάληψης του κοινόχρηστου χώρου, τους όρους και τις προϋποθέσεις. 
            Κατά τη σύνταξη της παρούσας κανονιστικής παρουσιάστηκαν διάφορα προβλήματα με τις περιφερειακές κυρίως δημοτικές ενότητες, οι οποίες προσέγγισαν το θέμα του δημοσίου χώρου μια τελείως διαφορετική φιλοσοφία. Στην περίπτωση της Αγριάς π.χ. προέκυψε ότι η περιοχή που εκτείνεται ανατολικά των εγκαταστάσεων διακίνησης πετρελαιοειδών ΕΛΙΝΟΙΛ και πέραν αυτών έως και επονομαζόμενη βίλα Φλωριά στην περιοχή Σουτραλί, παραχωρήθηκαν ως χερσαία ζώνη λιμένος από την Ο.Λ.Β. Α.Ε. στο Δήμο Βόλου. Σε σχετική συνάντηση με τον Διευθυντή της Κτηματικής Υπηρεσίας, ενημερωθήκαμε ότι η περιοχή της παραλίας της Αγριάς αποτελεί ζώνη αιγιαλού. Η Κτηματική έχει ξεκινήσει τη διαδικασία έκδοσης πρωτοκόλλων διοικητικής αποβολής ενώ η Λιμενική Αστυνομία έχει καταγράψει κατασκευές ως παρανόμως κατασκευασθείσες σε ζώνη αιγιαλού. Είναι σαφές ότι μετά τα ανωτέρω η οποιαδήποτε κανονιστική απόφαση θα επιχειρούσε να καθορίσει προδιαγραφές, όρους και προϋποθέσεις κατασκευών σε μια τέτοια ζώνη, θα ήταν ανυπόστατη, ανίσχυρη και καθ’ υπέρβαση των σχετικών διατάξεων. Για τους λόγους αυτούς στην περιοχή της Αγριάς δεν γίνεται καμία πρόβλεψη για τις κατασκευές, για τις οποίες ισχύει η κείμενη νομοθεσία του Ν. 2971/2001 και των κατ’ εξουσιοδότηση ΚΥΑ, αλλά μόνο για την δυνατότητα ανάπτυξης τραπεζοκαθισμάτων,  ως δικαίωμα που απορρέει από τη χρήση της συγκεκριμένης ζώνης.  Με την δε ως άνω απόφαση του ΟΛΒ απαγορεύεται στο Δήμο η κατασκευή, πολύ δε περισσότερο και η συναίνεση σε τρίτους, οποιουδήποτε έργου μόνιμου χαρακτήρα.
            Το σχέδιο της κανονιστικής που σας παραθέτω, έχει χρόνο έναρξης ισχύος την 1.1.2012, προκειμένου αφενός και οι νέες άδειες που θα χορηγηθούν για το νέο έτος να δοθούν βάση της νέας απόφασης και αφετέρου, όσον αφορά το κομμάτι των κατασκευών, να δοθεί η δυνατότητα τους καταστηματάρχες μέσα στην αντικειμενικά δύσκολη οικονομικά συγκυρία να συμμορφωθούν στις απαιτήσεις της απόφασης.
            Ο σεβασμός του κοινοχρήστου χώρου ωστόσο πρέπει να ξεκινάει από τους ίδιους τους ΟΤΑ. Έχει παρουσιαστεί το φαινόμενο από υπηρεσίες του Δήμου, επεμβάσεων σε κοινόχρηστους χώρους, χωρίς να υπάρχει ολοκληρωμένος, μακροπρόθεσμος και βιώσιμος σχεδιασμός. Τέτοια παραδείγματα αποτελούν  π.χ. η φύτευση δέντρων, ακριβώς στη μέση στενών πεζοδρομίων, η τοποθέτηση των στάσεων των λεωφορείων, η τοποθέτηση των κολώνων ηλεκτροφωτισμού, πινακίδων του Δήμου. Η τοποθέτηση αυτών θα πρέπει να γίνεται με πρωταρχικό σκοπό την διαφύλαξη των κοινοχρήστων χώρων. 

Πρέπει να γίνει σαφές ότι η  διατήρηση των κοινόχρηστων χώρων αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα για την προστασία του αστικού περιβάλλοντος και τη βασικότερη ίσως υποχρέωση που έχουν αναλάβει οι ΟΤΑ απέναντι στους πολίτες, πάντοτε με στόχο την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής στο σύγχρονο, επιβαρημένο αστικό οικιστικό περιβάλλον.   Κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί ελεύθερα τους κοινόχρηστους χώρους, εξουσία που απορρέει από το δικαίωμα της προσωπικότητας (αρ. 57ΑΚ), καθώς και το δικαίωμα να απαιτεί από τους υπεύθυνους για τη διαχείριση τους ΟΤΑ την προστασία της ακώλυτης χρήσης τους, όταν αυτή παρεμποδίζεται.
Κατόπιν αυτών, το κείμενο της κανονιστικής απόφασης που εισηγούμαι είναι το εξής :


[1] http://www.synigoros.gr/perivallon/docs/Koinoxristoi_xoroi.pdf
[2] ΣτΕ Ολ. 1528/2001, 965/2007

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου